Koniec sezonu ofiary



Niniejszym zamykam poprzedni kawałek życia. Skończył się.

Przyjęłam mnóstwo lekcji.
Serdecznych, obojętnych, surowych.

Nie wszystko się udało. Nie wszystko mogło się udać.

Ale najważniejsza okazuje się świadomość, że to ja nie wszystko dobrze zrobiłam.

Przez lata szukałam usprawiedliwień wszystkiego.

Teraz, dzisiaj, w tej chwili, na zawsze, przez kolejnych wiele lat i przez niekończący się korytarz pochopnej oceny sytuacji, na zawsze, naprawdę na zawsze biorę swoją pełną odpowiedzialność za siebie.

Za to co mówię.
Za to co czuję.
Za to co przyjmuję i za to co daję.
Za to co widzę i za to jak widzę i za to w jakim celu widzę, mówię, czuję.

Dotarcie tutaj było pełne ręcznie wypisanych usprawiedliwień.

Że taki kraj, tacy rodzice, taki czas, tacy mężczyźni, takie kobiety, takie przyczyny takich skutków.
Lata przydarzania się sobie.

Jakbym była statkiem bez załogi, jakbym była zwolniona z wchodzenia na mostek kapitański, jakbym nie musiała trzymać mapy, lunety, steru, żagla.

Płynęło mną. Byłam rozbijana o skały. Byłam żyta przez wszystko, co chciało mną żyć.

Wolna wola?
Czy myślałam o tym, że ją mam? Że decyduję? Że odpowiadam za to sama?

Ciężka lekcja.
Że to ja, a nie że mnie.

Jestem wychowanką wszystkich.
Gniewu.
Żalu.
Złości.
Radości, miłości, szczęścia.
Enumeruję, zbieram.
Zaskoczona obrotem swojej głowy.
Przejrzałam się w sobie. W motywacjach mojej decyzji, aby być nieszczęśliwa i obolała.
W motywacjach mojego zezwolenia na bycie poniżaną.

Koniec wysokiego sezonu ofiary.
Koniec okoliczności towarzyszących.
Koniec mnie jako osoby towarzyszącej własnemu życiu i mówiącej, patrzcie, co mi się stało i nie mogłam.

Oto jestem.
Ja.

Mogę, co chcę.
Myślę o tym, czego chcę.
Czego najszczerzej chcę.
Czego najszczerzej potrzebuję.
Jak chcę to osiągnąć.

Nie przez kurs wysokiej samooceny. Nie przez trenera rozwoju osobistego. Nie przez pigułkę szczęścia.

Przez samą siebie.
Robię siebie.
Żyję siebie.
Pracuję na siebie.
Wszystko okazało się składać z działania.
Ja okazałam się składać z działania.
Nie z charakteru, nie z przeszłości, nie z wad i zalet.
Okazałam się składać z pracy. Wykonanej i niewykonanej.

W tym sensie byłam dotąd o wszystkim, tylko nie o sobie.
Deklamowałam piękne scenariusze zmiany, nie robiąc nic [słownie: nic], aby je zrealizować, bo paradoksalnie również były tylko usprawiedliwieniem, deklaracją in blanco.

Nie policzyłam nigdy porządnie tego, co mam w sobie.
Nie myślałam dotąd o sobie jako o kapitale.
Zawsze liczyłam i zbierałam braki, rachunek strat był prowadzony najpilniej.

Teraz dość.
Nigdy więcej nie będę już proponowała niczego, co mnie przerasta i zjada. Nigdy już nie stanę na poranionej sobie, mówiąc, że ja, że wybierz mnie, że ja umiem najlepiej ze wszystkich żyjących i nieżyjących kobiet. Koniec przedstawienia pod ogólnym tytułem "patrzcie jak ślicznie się staram".
Koniec pękania z rozpaczy, że jednak nie jestem w stanie tego przeprowadzić, udźwignąć.

Będę robiła tylko tyle, ile naprawdę chcę i mogę zrobić.

Robię od niedawna to, co chcę robić.
Są to rzeczy małe.

Pokonuję: niechęć, lenistwo, strach, paniczny odruch ucieczki.
Planuję.
Plan obejmuje poranek, południe, wieczór.  I przyglądam się temu, jak nie dźwigam nawet takich drobnych planów.
W drobnych planach nie ma chrzanienia o natchnieniu.
W nierealizacji jest czyste niewstanie, niezrobienie, niepójście.
Patrzę cierpliwie na własne zaniechania.
Patrzę z bliska.
Na wzór.
Na to, po co jest mi ten wzór.
A jest po katastrofę.
Żeby mnie w niej było widać z daleka, tę, której tak ogromnie musiało się nie udać, że trzeba jej współczuć. Tej ugiętej pod brzemieniem ciężarów, które sama pilnie wkładała w kieszenie.

Nie ma żadnego usprawiedliwienia.
Nie robiłam.
Robiłam nie to.
Nie wtedy.
Płacę za to, zawsze z odsetkami.

Cholernie się narobiłam, żeby nie być w stanie marzyć.
Musiałabym wtedy włożyć wysiłek w robienie. W dążenie. W pilność.

Wiara w siebie?
Wiara w siebie bierze się z działania.
Sprawdziłam.

Jak robię, to wierzę i ufam sobie, jestem dla siebie godna zaufania.
Jak nie robię, to nie ufam. Proste. Niskie.

Dużo siebie widzę. Z takiego bliska. W powiększeniu.
Jestem w ogóle kimś innym.
Nie jestem bohaterką tragiczną.

Bardzo dużo brakuje mi do tego, żeby w 100% na samej sobie polegać.
Ale to również wiedza.
Wiedza o sobie redukuje lęk.
Wiedza o wzorze własnego działania redukuje lęk.
Pozwala wrzucić punkty do przerobienia, do poprawy.

Zrozumiałam też, dlaczego tak strasznie dużo kosztuje mnie utrzymywanie jakiejkolwiek relacji.
Jestem kimś, kto nauczył się na początku życia, że jako człowiek sam w sobie nic nie jest wart, że nie da się go lubić i kochać po prostu za to, że jest. Że można mieć przyjaźń i miłość dopiero wtedy, kiedy się na nie zasłuży, że trzeba ciągle coś przynosić w zębach, aportować. Że muszę udowadniać, i że muszę być niezastąpiona. I kulić się, przepraszać. Znam to, tak żyłam od wczesnego dzieciństwa.
Nie myślę tutaj o żadnej traumie, znowu: nie chodzi o wytrychy do usprawiedliwień.
Po prostu zobaczyłam siebie w szokująco prostym schemacie.
Wiem już, do kogo wołałam nim o przyjście, ale nie przyszedł.
Wiem też, jak pilnie nauczyłam się nie wyrażać potrzeb i sprzeciwów, a zamiast tego pękać nimi i przeciekać, cierpieć.
Umiem swój związek chemiczny.
Rozpisałam go.
Wiązania wielowartościowe, nietrwałe.

Zgęstniałam w sobie.
Jestem mniejsza i gęstsza, niż myślałam.
Do bólu zwyczajna.
I nie mogę nikomu dać nic poza tą zwyczajną sobą.
Przede wszystkim sobie.


ps. Zapraszam na Relove.pl - mój nowy blog randkowy dla osób, które chcą pokochać siebie.


Komentarze

  1. Ja czułam od początku, że tak będzie 😘😘😘

    OdpowiedzUsuń
  2. To wszystko też jest o mnie i dla mnie (dziękuję!):

    "Wszystko okazało się składać z działania.
    Ja okazałam się składać z działania.
    Nie z charakteru, nie z przeszłości, nie z wad i zalet.
    Okazałam się składać z pracy. Wykonanej i niewykonanej."

    "W drobnych planach nie ma chrzanienia o natchnieniu." - a to na makatkę!

    "Jak robię, to wierzę i ufam sobie, jestem dla siebie godna zaufania.
    Jak nie robię, to nie ufam. Proste. Niskie." - a tego właśnie teraz doświadczam. I jest to doświadczenie dobre.

    Jak dobrze, że o tym piszesz.
    Nawet jeśli w splocie słonecznym mnie uwiera.

    OdpowiedzUsuń
  3. Napisalas nowa dezyderate slowami precyzyjnymi ja skalpele. Dziekuje.

    OdpowiedzUsuń
  4. Czuję się jakbym szła za Tobą po śladach okruchów. Dziękuję :*

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz